Allebei weten we het. Na enkele weken daten is nu het moment daar. Over een uurtje zal hij hier zijn en ik ben weer net zo nerveus als bij onze
eerste ontmoeting.
Het is een bijzondere avond, dus ik wil er zo goed mogelijk uitzien. Ik
stap onder de douche vandaan en bind een handdoek om mijn natte haar. In
de spiegel kijken 2 angstige ogen me aan. Nog maar even niet denken aan
wat er komen gaat. Met een pincet epileer ik mijn wenkbrauwen en daarna
breng ik wat make-up aan. Een goede voorbereiding is het halve werk. En
nog belangrijker, het leidt wat af van wat er komen gaat. Ik maak de
handdoek los en mijn haar valt over mijn schouders. Krullen of steil
vandaag? Vandaag maar steil. Handiger als hij met zijn vingers door mijn
haar woelt. Minder pijnlijk ook.
Mijn gedachten dwalen af. Vanavond zal hij me voor het eerst zonder mijn kleren zien. Zal hij me wel mooi vinden? Eigenlijk sta ik er niet eens zo bij stil hoe hij er uit zal zien. Ik word uitsluitend door mijn eigen angst geleid. Dat ook hij onzeker kan zijn, komt niet eens in me op. Door het doordringende geluid van de bel schrik ik op uit mijn gedachten. Hij is er.
Hij komt binnen en geeft me een vluchtige kus. Dit maakt me onzeker. Zou ik me vergist hebben? Vindt hij me nog wel leuk? Dan hangt hij zijn jas op en gaat op de bank zitten. Ik zet een mok dampende koffie voor hem neer en ga naast hem zitten. Gelukkig komt al snel het gesprek op gang en praten we zoals we de voorafgaande keren ook hebben gedaan. Af en toe pakt hij mijn hand en aait over mijn been. Hij kijkt me met zijn mooie ogen doordringend aan, zoent me en nog voor we de koffie op hebben pakt hij mijn hand en leidt me naar mijn slaapkamer.
Hij houdt mijn gezicht in zijn handen en zoent me vurig op mijn mond. Hij fluistert lieve woordjes in mijn oor en bij elk stapje dat we verder gaan kijkt hij me aan om te zien of ik het ook wil. Of het niet te snel gaat voor me. Langzaam voel ik de angst uit mijn lichaam glijden en maakt dit plaats voor puur genot en volledige overgave. Ik weet dat het goed zit tussen ons.
Inmiddels zijn er jaren verstreken. En ondanks dat ik nu ouder, wijzer en zelfbewuster ben, blijft er altijd een stukje onzekerheid. Wel laat ik me daar steeds minder door leiden. Hoe meer ik mijn angst laat varen, hoe minder reden ik heb om bang te zijn. Door angst verlies ik mezelf. Door de angst te verliezen, vind ik mezelf juist terug. Ik ben niet alleen mijn gewicht, ik ben zo veel meer dan dat. Bovendien, hoe meer ik durf te genieten van mijn eigen lichaam, hoe meer ik kan genieten van het lichaam van een ander.
Iedereen heeft zijn eigen onzekerheden. Maar ooit vind je diegene bij wie je dat gevoel los kunt laten, of zelfs helemaal niet zult voelen. Koester elke ervaring, hoe eng of spannend het ook is. Liever spijt van de dingen die je wel hebt gedaan, dan spijt van de dingen die je graag wilde doen, maar nooit gedurfd hebt. Ga de uitdaging aan. Wees jezelf. Loop niet te hard van stapel, maar bepaal je eigen tempo. Niet alleen tussen de lakens of op het emotionele vlak, maar in alle aspecten van het leven en de liefde. Volg je gevoel en stort je niet vol overgave op een man, maar geef je wel volledig over aan de liefde voor hem.
Dit geldt natuurlijk ook andersom.
Dus, jij daar, leuke man, zullen we ons samen overgeven?
De columns van Rubensdating worden geschreven voor de leden van Rubensdating en kunnen ook worden gelezen door niet leden, wij stellen het dan ook zeer op prijs als je deze column deelt met anderen om de gedachte achter de columns een groter bereik te geven.
Klik hieronder op 1 van de socialmedia icoontjes.
 |
