Rubensdating

Als je in deze tijd van graatmagere piepjonge rolmodellen rondloopt als een vrouw die door moeder natuur gezegend is met rijkelijk gevulde borsten, billen en heupen krijg je heel wat te stellen met vooroordelen en daarmee met je zelfvertrouwen. Dikke dames zijn niet gewild bij veel mannen, en mannen die er wel expliciet voor gaan zouden wel weer eens alleen maar juist op je kunnen vallen vanwege diezelfde goddelijke vrouwelijke vormen en daarmee voorbij kunnen gaan aan dat prachtige innerlijk dat in dat wulpse Rubenslijf gehuisvest is.

Van jongs af aan volgt een strijd met de kilo’s, de diëten, het grote ontzeggen, de verplichte sportschooluurtjes om toch maar vooral jezelf te persen in dat maatschappelijk knellende keurslijf. Ik kwam er jaren geleden al achter dat, hoeveel kilo je ook afvalt, het nooit genoeg is. Het kan altijd slanker. Dat ik telkens terugviel naar dat ronde figuur, dat moeder natuur toch onherroepelijk voor mij in gedachten had, er was geen ontkomen aan…Dat als ik zo zou doorgaan ik anorexia en boulimia riskeerde, mijn stofwisseling verklootte met dit jo-jo gedrag, regelmatig zwaar depressief was en geheel niet meer luisterde naar mijn eigen lijf, ondanks dat ik van alle voedingsmiddelen de caloriewaarde al jaren eerder uit mijn hoofd kende dan menig mij adviserend diëtist die nog nooit in haar leven een kilo teveel had gehad aan haar lijf. Alleen nog maar gefixeerd op eten en –vooral- niet eten, een haat-liefde verhouding. Ik ging volledig voorbij aan het leven, mezelf en mijn eigen kracht en innerlijke wijsheid.

Ik heb een half jaar op Bonaire gewoond en werd daar destijds, met mijn volle witten dijen in korte broek of rok, rijkelijk nagefloten door bewonderende donkere mannen. Mijn vriend kreeg zelfs een verzoek tot partnerruil van een mannelijke collega, die mij zo prachtig vond dat hij die geneugten wel eens wilde smaken. Dikke witte dames, die zagen de Antilliaanse heren daar niet veel, dus ik was blijkbaar een zeldzaam en gewild ruilobject. Ik heb het overigens niet gedaan…ik vond hem te mager ;) Dit verblijf in een andere cultuur -die hier dus heel anders naar kijkt- deed mij realiseren dat niet alleen ík gehersenspoeld was door de idiote vrouwonvriendelijke Westerse norm, maar dat iedere man en vrouw, die blootstaat aan die slankheidsterreur in bladen, TV en film, dit heeft ondergaan. In landen die hier niet aan bloot staan gelden hele andere schoonheidsnormen. Aangezien ik toch erg van Nederland bleek te houden verhuisde ik weer terug naar mijn moederland, en daarmee terug in de cultuur die het slank zijn tot nieuwe religie heeft verheven. Ik ben een ketter geworden.

Ik ben jaren terug gestopt met diëten, eet gezond, vegetarisch, bewust, beweeg regelmatig en ben nog steeds dik. Ik mocht het idee van het maakbare lijf achter mij gaan laten. Langzaam ben ik gaan werken aan mijn acceptatie, in plaats van altijd zwarte kleding meer kleuren dragen, het soms laten zien van mijn gevulde décolleté, heb de “slankmakende” schoudervullingen aan de wilgen gehangen, voorzichtige sauna bezoekjes afgelegd, en in gesprekken met veel andere vrouwen kwam ik er achter dat vrijwel geen één vrouw tevreden is met haar figuur. Zoals ik al zei, er kan altijd een kilo af, en –daarbij-  echte dames hebben bobbeltjes, putjes en striae en tja, die zie je niet terug in de rijkelijk gephotoshopte bladen. Dit creëert een grootschalige ontevredenheid bij het hele vrouwelijk -én indirect ook het mannelijk- deel van de bevolking, en ontkracht haar volledig als zij niet in haar eigen unieke kracht durft te staan. Ze vindt zichzelf niet teruggespiegeld in de media. Het maakte mij erg boos en verdrietig. Ook dit is een afspiegeling van de ontkenning van het vrouwelijke in al haar diversiteit. De media heeft het stokje slechts overgenomen van de kerk, bedacht ik me. We zijn alleen van instituut gewisseld.

Mijn pad van acceptatie gaat met vallen en opstaan, zorgt voor veel blauwe plekken en soms pijnlijke lessen. Ik ben naar binnen gekeerd, en heb ontdekt dat er een prachtige, krachtige vrouw huist in dat lijf. Ik ben mijn lijf , krachtig en gezond, gaan waarderen, zeker nadat ik met lichamelijk gehandicapten ging werken. Wees toch blij met jezelf, zei mijn innerlijke stem. Laat jezelf maar zien en stimuleer andere vrouwen hetzelfde te doen. Dit ben ik -en nee- ik ben niet “normaal”, whatever that may be, ik wíl het niet eens zijn. Ik ben een lange, grote, ronde vrouw, een volslanke vrouw, gezette vrouw of dikke vrouw, noem het zoals je wilt. Geef er een stempel op, geef er een maat aan, een norm, een hokje. Maar stop mij daar alsjeblieft niet in.

Ik wil geen vent die dat ronde lijf voor lief neemt of alleen gaat voor mijn innerlijk. Ik wil iemand die gaat voor het hele plaatje, en voorbij is aan alle opgelegde terreurnormen van schoonheid, en mij met alles wat ik nu ben –dus ook mijn goddelijke vormen- liefheeft. Een man die het heerlijk vindt dat er zoveel is van mij om te beminnen en begrijpt dat ook dit een unieke uitingsvorm is van het ultieme vrouwelijke krachtige en daar niet bang voor is. Ik ben mooi, prachtig, krachtig, met een uitstraling waar je U tegen zegt en een dito lijf, blijkbaar om al die kracht allemaal te kunnen bevatten. Sterke vent die dat aan kan.

arwen65 aka Caroline

---

Deel deze column met andere:

Share

Caroline,

Ik ben een liefhebber van volle vrouwen en ik herken dus heel veel in je verhaal. Het is een innerlijk gevecht wat je moet winnen. Geen gevecht tegen kilo's.

Dames, prik alstjeblieft dat rare mediaballonnetje eens lek. Ooit bepaalden mannen en de natuur het ideaalbeeld van de vrouw. Dat was niet goed of slecht, het was puur natuur. Een wereld van verschil met wat de media en de mode ons de laatste 50 jaar doet geloven. En idd een wereld van verschil met culturen die wel de schoonheid van een volle vrouw zien.

Gelukkig zijn er ook hier mannen die net als Caroline strijden tegen het commerciële ideaalbeeld. Dat deed ik al toen ik nog te jong was om het te durven.

Uiteindelijk komt het neer op Caroline's laatste alinea. Neem nooit genoegen met iemand die je lijf voor lief neemt. Een man moet ademnood van je rondingen krijgen!

Voor veel vrouwen lijkt dit onbereikbaar, maar dat is het echt niet. Het is een kwestie van een knop om zetten. Spelen met positieve gedachtes en je zal zien dat je net zo vrij of juist vrijer wordt dan slanke vrouwen die nog nooit serieus hebben moeten knokken voor hun zelfbeeld.

Caroline, petje af:-)

Dank je voor je goed geschreven stuk, waarin ik zoveel herken! Mijn ervaring is dat heel veel mannen niet eens zonodig een graatmagere vrouw willen. Ze worden er alleen door de commercie op gewezen, dat ze wel erg vreemd moeten zijn als ze dik ook mooi vinden. En er dus op aangekeken worden als je NIET met een fotomodel rondloopt. Ik vind trouwens de meeste gefotoshopte modellen aangeklede stopnaalden. Er zit geen kraak of smaak aan, alleen valt de kleding zonder borsten en billen blijkbaar mooier. Waarbij vergeten wordt dat diezelfde kleding daarna wel door vrouwen met die borsten en billen gedragen moet gaan worden.
Ik ben al jaren blij met mezelf. Als het mensen niet aanstaat hoe ik eruit zie, dan kijken ze maar niet. Ik heb geleerd met vallen en opstaan van mezelf te houden en straal dat blijkbaar ook uit nu. Niet meer weggekropen, maar gewoon laten zien wie ik ben. Vindt mij men dik, ze hebben gelijk. Ik zal daar niet over strijden. En vinden ze dik niet mooi, dan is dat hun probleem. Niet het mijne. Ik ben wie ik ben en ik ben er trots op.

Anne

Ik kan niet anders zeggen dat ik dit een heel mooi stuk vind. Zo herkenbaar!!!!

Het is duidelijk dat er meerdere sterke manen zullen moeten zijn om ons goddelijk mooie vrouwen aan te kunnen hihihi

Liefs

Het is maar net in welke cultuur je geboren bent. In onze westerse maatschappij lijkt het droombeeld van veel vrouwen om superslank te zijn ook op een waandenkbeeld. Er zijn best mannen, die van een volle energieke vrouw houden en ook graag lichaam en ziel met haar willen delen. Ik zie ook prominente vrouwen, die stevig zijn en het zeker "maken" in de wereld van gratenpakhuizen en annorexia. Karin Bloemen is een mooi voorbeeld van een rondborstige gevulde vrouw, die zelfvertrouwen uitstraalt zonder zich te schamen voor een maatje meer. Zoals ik al zei....het is maar net in welke cultuur je geboren bent en dames ik adviseer bij deze:
Wees jezelf en blijf jezelf.

Ik vind het zonder dat veel mensen gewoon niet eerlijk kunnen zeggen wat ze voor iemand voelen. Of dat ze gewoon een volle vrouw aantrekelig vinden. Het is gewoon een feit dat veel volle Vrouwen gezellig en lief zijn. zo heb ik het tenminste mee gemaakt. En voral veroordelen zij niet zo snel als andere mensen het doen.
En dit vind ik fijn :)

Caroline,

Een hele leuke column, het geeft weer wat de meeste rubensmensen ooit hebben meegemaakt of nog steeds meemaken.

Het rare bij mezelf is dat ik van thuis uit nooit ben verplicht geweest om te vermageren, misschien komt dit wel omdat ik door mijn grootvader ben opgevoed, en niet door een mama die het allemaal in het oog hield. In ieder geval heb ik mij als kind nooit anders gevoeld dan anderen.

Dit veranderde wel toen ik mijn toekomstige man leerde kennen. Ik was toen 19 en dacht de man van mijn leven te hebben gevonden. Hij was inderdaad mijn type, groot, niet te mager, donker, lichte ogen, en alhoewel we enorme leuke tijden hebben meegemaakt (15 jaar getrouwd geweest, en een hele leuke zoon) toch kon hij niet van mij houden zoals ik was. Ik heb toen alle mogelijke dieten gevolgd, noem er maar een op, ik ken het... Als we uit gingen eten was het alsof ik het menu van buiten leerde om toch maar het voedsel te vinden met het minste calorieen, en zeker GEEN dessert, hetzelfde als we bij vrienden waren uitgenodigd. Heb het nog aan weinig mensen toegegeven maar soms was ik stiekem zaken aan het eten die zogezegd niet mochten. Dom van mij om hieraan mee te doen, na vijftien jaar ben ik met mezelf in de clinch geraakt omdat ik me helemaal wegcijferde en geen eigen identiteit meer had. Mijn huwelijk is er uiteindelijk aan kapot gegaan.

Nu na twaalf jaar nadien weet ik maar al te goed wat ik wil en nog beter wat niet. Iemand die me volledig neemt zoals ik ben, met de kilo’s en maten teveel en die me niet probeert te veranderen en te modelleren in iets wat ik toch niet ben.

Liefs

Milady

kijk op de antillen zijn de dames altijd al zo geweest en hier in nederland waren de boerinnen ook zo suriname hebben overal het algemeen ook big mama,s denk dat het probleem een beetje bij de hollanders ligt

Een mooi stukje. Heb het gelezen en zie de herkenbaarheid. Ik ben vanaf mijn middelbare schooltijd altijd een flinke dame geweest en heb daar eigenlijk nauwlijks problemen mee gehad. Toen was daar het moment dat ik verschrikkelijk was afgevallen en opeens behoorde ik tot de groep de 'normale mens'. De verschillen begon ik toen te merken. Het belachelijke gedrag van de medemens ten opzichte van de 'te dikke' mens. Het lachen om iemand die ergens binnen komt lopen en 'te dik' is. Zij kunnen niet in die persoon kijken. Zij weten niet wat er aan de hand is. Wie zijn zij om te bepalen wat normaal is. Wat geeft de maatschappij het recht om aan te geven wat normaal is of niet. Ik vind het een belachelijke situatie. Ik behoor nu weer tot de 'te dikke' mens en heb daar vrijwel geen problemen mee. Maar eerlijk is eerlijk, soms zou ik ook wel weer 'normaal' willen zijn. Ik heb het geluk gehad een man te ontmoeten die mij volledig heeft geaccepteerd zoals ik ben, maar door omstandigheden is er na 10 jaar toch een einde aan gekomen. Ik ben wie ik ben. Ik heb mezelf geaccepteerd en ik voel me goed. Ik ben gezond en doe vanalles. Het is jammer dat er nog steeds mensen zijn die er niet vooruit durven te komen dat ze zich aangetrokken voelen tot een 'te dikke vrouw/man'. Ik kan alleen maar blij zijn dat ik zo'n man (nog) niet ben tegen gekomen. Ik zou toch niet gelukkig kunnen worden met zo iemand. Iemand die niet durft te gaan voor hetgeen waar hij van houd. Wij 'te dikke' mensen zijn ook mooi. Wij hebben ook een karakter. Wij hebben ook onze goede en slechte kanten. Wat maakt ons anders dan de rest? De extra kilo's? So what. wij zijn daarom toch niet minder dan een ander? Perfecte mensen bestaan niet. Iedereen, in wat voor hokje die ook zitten, heeft wel iets. Maar wij vallen op en dat is een nadeel, omdat er alweer snel een oordeel klaarligt zonder te weten wie wij zijn. Ik waardeer de mens zoals zij zijn. Ik voel me niet meer of minder dan een ander, maar de maatschappij plaatst mij wel in een hokje. Erg jammer.

Jessica

Juist bekeken alle mannen en vrouwen het maar zo; het gaat om het totaal plaatje en uit- en innerlijk en vooral of je goed hart hebt!

Geweldig, zo voel ik mij dus ook ik zoek een hele sterke persoonlijkheid want dat ben ik zelf ook en eentje die inderdaad mij kan handelen...moet van goede huize komen wil hij dit kunnen, zeker omdat ik ook nog een goed gesprek met hem wil voeren...waarover, over van alles want auto's, rugby techniek ja alles interesseert me...
Dus zoeken naar die ene die zo perfect bij me past en ooit komt het wel...zoniet dan heb ik ondertussen veel plezier gehad, gedaan wat ik wilde en ben ik blij dat ik ben wie ik ben....

liefs nikki
bosnimf