Als je in deze tijd van graatmagere piepjonge rolmodellen rondloopt als een vrouw die door moeder natuur gezegend is met rijkelijk gevulde borsten, billen en heupen krijg je heel wat te stellen met vooroordelen en daarmee met je zelfvertrouwen. Dikke dames zijn niet gewild bij veel mannen, en mannen die er wel expliciet voor gaan zouden wel weer eens alleen maar juist op je kunnen vallen vanwege diezelfde goddelijke vrouwelijke vormen en daarmee voorbij kunnen gaan aan dat prachtige innerlijk dat in dat wulpse Rubenslijf gehuisvest is.
Van jongs af aan volgt een strijd met de kilo’s, de diëten, het grote ontzeggen, de verplichte sportschooluurtjes om toch maar vooral jezelf te persen in dat maatschappelijk knellende keurslijf. Ik kwam er jaren geleden al achter dat, hoeveel kilo je ook afvalt, het nooit genoeg is. Het kan altijd slanker. Dat ik telkens terugviel naar dat ronde figuur, dat moeder natuur toch onherroepelijk voor mij in gedachten had, er was geen ontkomen aan…Dat als ik zo zou doorgaan ik anorexia en boulimia riskeerde, mijn stofwisseling verklootte met dit jo-jo gedrag, regelmatig zwaar depressief was en geheel niet meer luisterde naar mijn eigen lijf, ondanks dat ik van alle voedingsmiddelen de caloriewaarde al jaren eerder uit mijn hoofd kende dan menig mij adviserend diëtist die nog nooit in haar leven een kilo teveel had gehad aan haar lijf. Alleen nog maar gefixeerd op eten en –vooral- niet eten, een haat-liefde verhouding. Ik ging volledig voorbij aan het leven, mezelf en mijn eigen kracht en innerlijke wijsheid.Ik heb een half jaar op Bonaire gewoond en werd daar destijds, met mijn volle witten dijen in korte broek of rok, rijkelijk nagefloten door bewonderende donkere mannen. Mijn vriend kreeg zelfs een verzoek tot partnerruil van een mannelijke collega, die mij zo prachtig vond dat hij die geneugten wel eens wilde smaken. Dikke witte dames, die zagen de Antilliaanse heren daar niet veel, dus ik was blijkbaar een zeldzaam en gewild ruilobject. Ik heb het overigens niet gedaan…ik vond hem te mager ;) Dit verblijf in een andere cultuur -die hier dus heel anders naar kijkt- deed mij realiseren dat niet alleen ík gehersenspoeld was door de idiote vrouwonvriendelijke Westerse norm, maar dat iedere man en vrouw, die blootstaat aan die slankheidsterreur in bladen, TV en film, dit heeft ondergaan. In landen die hier niet aan bloot staan gelden hele andere schoonheidsnormen. Aangezien ik toch erg van Nederland bleek te houden verhuisde ik weer terug naar mijn moederland, en daarmee terug in de cultuur die het slank zijn tot nieuwe religie heeft verheven. Ik ben een ketter geworden.
Ik ben jaren terug gestopt met diëten, eet gezond, vegetarisch, bewust, beweeg regelmatig en ben nog steeds dik. Ik mocht het idee van het maakbare lijf achter mij gaan laten. Langzaam ben ik gaan werken aan mijn acceptatie, in plaats van altijd zwarte kleding meer kleuren dragen, het soms laten zien van mijn gevulde décolleté, heb de “slankmakende” schoudervullingen aan de wilgen gehangen, voorzichtige sauna bezoekjes afgelegd, en in gesprekken met veel andere vrouwen kwam ik er achter dat vrijwel geen één vrouw tevreden is met haar figuur. Zoals ik al zei, er kan altijd een kilo af, en –daarbij- echte dames hebben bobbeltjes, putjes en striae en tja, die zie je niet terug in de rijkelijk gephotoshopte bladen. Dit creëert een grootschalige ontevredenheid bij het hele vrouwelijk -én indirect ook het mannelijk- deel van de bevolking, en ontkracht haar volledig als zij niet in haar eigen unieke kracht durft te staan. Ze vindt zichzelf niet teruggespiegeld in de media. Het maakte mij erg boos en verdrietig. Ook dit is een afspiegeling van de ontkenning van het vrouwelijke in al haar diversiteit. De media heeft het stokje slechts overgenomen van de kerk, bedacht ik me. We zijn alleen van instituut gewisseld.
Mijn pad van acceptatie gaat met vallen en opstaan, zorgt voor veel blauwe plekken en soms pijnlijke lessen. Ik ben naar binnen gekeerd, en heb ontdekt dat er een prachtige, krachtige vrouw huist in dat lijf. Ik ben mijn lijf , krachtig en gezond, gaan waarderen, zeker nadat ik met lichamelijk gehandicapten ging werken. Wees toch blij met jezelf, zei mijn innerlijke stem. Laat jezelf maar zien en stimuleer andere vrouwen hetzelfde te doen. Dit ben ik -en nee- ik ben niet “normaal”, whatever that may be, ik wíl het niet eens zijn. Ik ben een lange, grote, ronde vrouw, een volslanke vrouw, gezette vrouw of dikke vrouw, noem het zoals je wilt. Geef er een stempel op, geef er een maat aan, een norm, een hokje. Maar stop mij daar alsjeblieft niet in.
Ik wil geen vent die dat ronde lijf voor lief neemt of alleen gaat voor mijn innerlijk. Ik wil iemand die gaat voor het hele plaatje, en voorbij is aan alle opgelegde terreurnormen van schoonheid, en mij met alles wat ik nu ben –dus ook mijn goddelijke vormen- liefheeft. Een man die het heerlijk vindt dat er zoveel is van mij om te beminnen en begrijpt dat ook dit een unieke uitingsvorm is van het ultieme vrouwelijke krachtige en daar niet bang voor is. Ik ben mooi, prachtig, krachtig, met een uitstraling waar je U tegen zegt en een dito lijf, blijkbaar om al die kracht allemaal te kunnen bevatten. Sterke vent die dat aan kan.
arwen65 aka Caroline
De columns van Rubensdating worden geschreven voor de leden van Rubensdating en kunnen ook worden gelezen door niet leden, wij stellen het dan ook zeer op prijs als je deze column deelt met anderen om de gedachte achter de columns een groter bereik te geven.
Klik hieronder op 1 van de socialmedia icoontjes.
 |
