Rubensdating

Als kind was ik al dik en dat heeft ook niet meegeholpen tot een positief zelfbeeld. Maar of dat nou komt door mezelf? Of door mijn omgeving? Als je een kind leert dat muizen eng zijn en spinnen giftig, dan zal deze dat vanaf het moment geloven dat hij/zij dit hoort. Ik heb altijd geloofd dat ik niet meetelde omdat dik-zijn niet mooi was.

Dikke kinderen hebben het ontzettend moeilijk omdat ze in deze altijd, totdat ze zelf leren denken, het idee behouden dat ze niet bijzonder genoeg zijn. Het is zo goed, juist voor dikke kinderen, om te beseffen dat ze goede vrienden hebben en henzelf kunnen zijn. Dat ze niet de "volwassen" zorg moeten hebben van het afvallen maar juist van zwembad, verstoppertje en skaten. Dikke kinderen bij elkaar in 1 kamp sturen is een heel fijn geaccepteerd wereldje, maar dan nog! De "gewone" kinderen moeten ook leren accepteren dat er anderen zijn die er anders uitzien.

Ik was vanaf dat ik me kan herinneren al een dikkerdje.
Er was een moeder van een vriendinnetje op het schoolplein toen ik 6 of 7 jaar was. Ze zei tegen mij waar ook andere moeders bijstonden: "Emmie, jij moet eens wat aan de lijn gaan doen! Daar zou je van afvallen!" Waar de andere moeders volmondig "ja!" op riepen en knikten. Ik wist nog niet eens wat "aan de lijn gaan" was! Ik dacht dat ik met mijn oren aan de waslijn moest gaan hangen en dat er dan iets met me zou gebeuren! Ik had werkelijk geen idee.

Het is niet zo dat ik het antwoord heb op hoe je dan met kinderen die dik zijn om moet gaan maar ik weet wel, door therapie en veel onderzoek dat dikke kinderen niet anders zijn dan andere kinderen maar dat het misschien wel te maken heeft met hoe de omgeving hier mee omgaat.

Laatst had ik een familie weekend en voel me dan zo verplicht te vertellen aan mensen die ik eigenlijk nauwelijks meer ken mijn verhaal te doen. Daar raak ik aan de praat met mijn nicht. “Emmie, ben je gelukkig met je lichaam?” zegt mijn nicht. Ik kijk haar met grote ogen aan en realiseer ineens weer dat mijn kont de stoel vult, terwijl mijn nicht opgekruld in een dezelfde soort stoel zit. Ben ik wel gelukkig met mijn lichaam? Tja.. als normaal dun persoon kan je je niet voorstellen dat ik dat daadwerkelijk ben. “Waarom zou ik dat niet zijn?” vraag ik haar. Even weet ze niet zo goed wat ze daar op moet zeggen en valt het gesprek stil. “Nou ja.. omdat je in het verleden vaak er wat aan gedaan hebt. Daarom vroeg ik het eigenlijk”

Ik neem het mijn nicht niet kwalijk dat ze me dat vroeg. Ik ben ook een hele tijd niet gelukkig geweest met mijn lichaam.
Maar ik ben nu een volwassen persoon en hou van mezelf. Ik ben gelukkig met dat wat ik doe en ga doen. Het is moeilijk om er voor uit te komen dat je trots bent op jezelf, om hoe je eruit ziet. En het is voor een partner ook niet makkelijk. “Zegt je vriend wel eens dat hij je te dik vind?” Mijn vriend zegt: ”Ik vind je ontzettend mooi en je hebt een lief bekkie. Ik heb geen behoefte om je te veranderen.”

En eigenlijk zijn het niet zozeer mijn vrienden die dit raar vinden! Die zien me namelijk vaker dan mijn familie dat doet omdat mijn familie nou eenmaal niet om de hoek woont. Mijn familie ziet dat ik dik ben en denkt dan ook het recht te hebben hier telkens weer iets over te zeggen. En dit vaak tot ergernis van mezelf. Want ik moet er toch 'normaal' over kunnen praten dat ik dik ben en dan ook nog eens 'zo'n datingsite voor euh.. '. Ja! Voor dikke mensen ja! Mijn omgeving heeft het soms nog moeilijk om in het bijzijn van een ander dik persoon het woord 'dik' te gebruiken. Alsof je het over een enge ziekte hebt.. allerlei varianten passeren dan ook de revue om dik een andere naam te geven. Maar het blijft dik. Accepteer dat gewoon!

Hebt u een mening die u niet wilt achter houden voor onze leden? Mail ons!

Geschreven door: Emmie Wolting